Πυρωμένα σίδερα, βουτηγμένα στο νερό

Στάχτες διαρκούς παγκόσμιου καπιταλιστικού πολέμου συνεχίζονται και μας φαγουρίζουν διάφοροι σωτήρες τα αυτιά.


Έχουν μπουκώσει επίσης τα αυτιά μας με τις δραχμές όμως θ’ αρχίσουμε με το κίνημα ΄΄δεν πληρώνω΄΄.


Πρώτον θεωρούμε ανορθόδοξη μία άρνηση όταν παρακάμπτει τη διαστρωματική του υπόσταση, τη διαταξική του σύνθεση. Δεδομένου ότι το κράτος αντλεί άνισα κεφάλαιο ανάμεσα σε ένα εξαθλιωμένο συνταξιούχο και σε ένα επιχειρηματία ή ανάμεσα σε ένα υπάλληλο και το αφεντικό του, εμείς θα προτείναμε κάτι πάντα σε σχέση μ’ αυτή την επιβολή, όχι όμως σαν παράδειγμα προς μίμηση! Το ΄΄δεν πληρώνω΄΄ στην περίπτωση έκτακτης εισφοράς ακινήτων, όφειλε να απευθύνεται σ’ αυτούς που κατέχουν ιδιοκτησία βεληνεκούς βάσης και όχι στους κατέχοντες πολυκατοικία, τζιπ και κότερο. Οι πρώτοι ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΝ να πληρώσουν, ενώ οι δεύτεροι απλά ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ.


Το γεγονός ότι σ’ αυτό το κίνημα έχει δηλώσει συμμετοχή όλη η χώρα ενώ στις επιτροπές έχει ανατεθεί η υλοποίηση των δράσεων, αυτό από μόνο του σημάνει τη συλλογική ταφόπλακα, την υπαλληλική συνείδηση. Βασικά κοινωνικά αγαθά μπαίνουν στο καπιταλιστικό σφαγείο από το κράτος. Η απάντηση έρχεται με υπογραφές ως αρνητικές ψήφοι στις διάφορες επιτροπές οι οποίες τρέχουν να εκπροσωπούν τους αρνητές στην κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπεί το ματωμένο ελλαδιστάν! Η εναπόθεση ευθυνών στην υπόθεση ΄΄δεν πληρώνω΄΄, κάνει εξόφθαλμα την παράστασή της ως τέτοια όταν σε πορείες απεργιακών και άλλων κινητοποιήσεων μένει πολύ μόνο..


Η αίτηση λοιπόν για τη συμμετοχή στο κίνημα πάει ως εξής: ΄΄Δε θέλω να σε ξέρω. Βοήθα απλά γι’ αυτό το μήνα μην πέσω από το πλατινέ ρολόι στο χρυσό΄΄. Μέχρι και… ΄΄βοήθα μην πέσω από το μπαλκόνι με ένα μπουκάλι φτηνό κρασί΄΄.


Μία στοιχειώδης συνειδητοποίηση του εργατικού ρόλου όλων αυτών φαίνεται πως είναι ακατόρθωτη λόγω του διαταξικού αχταρμά όπως εξηγήσαμε. Στην περίπτωση που ήταν ενεργός αυτός ο πυρήνας ανθρώπων χωρίς μόνο με υπογραφές αλλά με συντεταγμένη οργή, δε θα είχαν να φοβηθούν την περίπτωση της άντλησης της εισφοράς μέσω των μισθών για όσους εργάζονται στο δημόσιο. Μέχρι στιγμής, εκείνοι που επωφελούνται χωρίς ουσιαστικό ρίσκο στην άρνηση πληρωμής, είναι εκείνοι του ιδιωτικού τομέα. Θυμίζει τις μέρες που έσκασε γκανγκστερικά η απειλή για την εφεδρεία και όλοι έμεναν με κομμένη την ανάσα για το ποιόν θα παίξει στη ρουλέτα το κράτος..

Δυο λόγια τη δραχμή:

Στην πολυπόθητη τούτη χώρα, ειδήμονες οικονομολόγοι (βλέπε Καζάκη, Λαπαβίτσα κλπ), προωθούν την επαναφορά της δραχμής. Έχει γεμίσει ο τόπος φίλους της δραχμής με απανωτές ονειρώξεις πάνω σε πεντοχίλιαρα.. Μόνο εθνικιστικό φετιχισμό βλέπουμε σ’ αυτό αφού από χρησιμότητα δεν..


Ερώτηση: Μέχρι πότε θα μας δικαιώνει η ερασιτεχνική μας προσέγγιση? Απόκρυψη ή άγνοια θεωρείται η αποσιώπηση του πληθωρισμού που θα προκαλέσει μια τέτοια αλλαγή από το ευρώ στη δραχμή? Ένα άκρως υποτιμημένο νόμισμα θα ευνοεί μόνο τα εξουσιαστικά κοινωνικά στρώματα. Τα βεγγαλικά περί εθνικής οικονομίας, μπαίνουν στην πυρόσβεση μόνο με το απλό συμπέρασμα ότι για τη δημιουργία ενός σχετικά ισχυρού ανεξάρτητου οικονομικά κράτους, απαιτείται και ένα ‘’σεβαστό’’ ποσοστό παραγωγής που στην Ελλάδα μπορεί να αποκτηθεί μέσα σε μερικές δεκαετίες: Είναι αρκετό το χρονικό διάστημα όμως, ώστε η ταξική αναδιανομή και η άμβλυνση των ταξικών αντιθέσεων να έχει τακτοποιηθεί από εθνικές τράπεζες, εθνικό κεφάλαιο, ελληνικές αλυσίδες εμπορίου, μικροαφεντικά κλπ. Πολύ απλά, οι περιβόητες αναδιανομές του πλούτου θα γέρνουν προς τις γνωστές πλευρές (ακόμα πιο συρρικνωμένες τότε) οι οποίες ωστόσο θα επωάζουν το κεφάλαιό τους σε ξένες τράπεζες έχοντας αγοράσει και ό, τι υποτιμημένα φιλέτα έχουν μείνει μέχρι τότε εντός της χώρας. Αυτοί θα είναι οι νέοι ελληνικοί κολοσσοί, που στο κάτω κάτω δε θα χουν και ανταγωνιστές από τα εξωτερικά και θα παίζουν όπως θέλουν τις τιμές.


Συμφωνίες απλώς επικυρώνονται στη Βουλή, με τη μορφή επιτόπου διαπραγμάτευσης.


Η ΄΄συμβολοποίηση΄΄ της πλατείας Συντάγματος, έχει αφήσει αρκετό κόσμο να θεωρεί πως την ώρα που μαζεύονται οι έλληνες εξουσιαστές εντός της Βουλής, ξεκινάει μία επείγουσα αντιπαράθεση. Ένας σοβαρός ενδοιασμός μεταξύ όλου του βούρκου εντός της βουλής, δείχνει να ξεκινά πριν την οποιαδήποτε ψήφιση δίνοντας την εντύπωση στον κόσμο εκτός της, ότι ασκεί κάποια πίεση. Εμείς βλέπουμε ήδη όλο το συρφετό της βουλής να κρεπαλιάζει σε εξοχικά αποφασίζοντας γι’ αυτά που θεωρούνται πως περνάνε από τα χέρια του κάθε Βενιζέλου και συζητιούνται τελευταία στιγμή. Όχι. Εφοπλιστάδες, διευθυντές, αφεντικά του οργανωμένου εγκλήματος, δίνουν στους πολιτικούς έτοιμες διαταγές που αυτές απλά επικυρώνονται στη βουλή. Κυκλώματα λέγονται αυτά όπως επίσης κύκλωμα είναι και η επίμονη αρχηγία συγκεκριμένων προσώπων στο κομματικό χρονικό. Τα ονόματα Παπανδρέου, Καραμανλής κλπ ως αρχηγοί των κομμάτων τους, δεν πέρασαν ποτέ από την άχρηστη γενικότερα ψήφο του λαουτζίκου αλλά από την προώθηση τέτοιων μηχανισμών.


Για τη δαιμονική ΄΄συμβολοποίηση΄΄ της πλατείας Συντάγματος, θέτουμε εκείνη την ιδεοληπτική πλευρά ως ιδεολογική σπατάλη, όμως αν ανατρέξουμε στη δεκαετία του 60’, θυμόμαστε πως είχε γίνει εστία συγκρούσεων όπου 80.000 ανθρώπων συγκρούστηκε με το κράτος σαν ολοκληρωμένο εχθρό. Αψήφησαν το γραφειοκρατικό κατασταλτικό ρόλο της αριστεράς του Γλέζου και των Θεοδωράκηδων προχωρώντας σε μαζική αντιβία. Μπας και ήταν προβοκάτορες όλοι αυτοί? Χμ.. τέλος πάντων. Ο παραλληλισμός με τη δεκαετία του 60’ σίγουρα δε συγκρίνεται με σήμερα σε βαθμό παγκοσμιοποίησης και ποικιλομορφίας του καπιταλισμού. Όμως η διαχείριση της οργής του πλήθους είναι τρομακτικά παρόμοια: Ώσπου να μπει η χούντα στην εξουσία, Καραμανλής παρέδωσε καρέκλα σε Παπανδρέου κι έπειτα αυτός στο βασιλιά όπου σήμερα λέγεται εύκολα και Παπαδήμος. Σχετικά δηλαδή ουδέτερα και διακοσμητικά ‘’αποστασιοποιημένα’’ πρόσωπα, απαλύνουν τις πληγές που άνοιξαν τα διαχρονικά κομματικά αφεντικά. Όσο απογοητευμένος ήταν ο λαός για τη γνησιότητα του ‘’αντιδεξιού’’ Παπανδρέου ο οποίος υπέκυψε στις αμερικάνικες πιέσεις για παραίτηση μετά τον εμφύλιο άλλο τόσο είναι και τώρα με το ‘’σοσιαλιστικό’’ προφίλ του νέου. Παραλληλίζουμε επίσης την απόφαση του κράτους τότε να βάλει πλάι στο βασιλιά ακροδεξιούς-φασίστες, με την περίπτωση Παπαδήμου όπου πλάι του μοστράρει ο ΛΑΟΣ για καταστολή και εθνική ενότητα . Εδώ ακριβώς, δεν ξεχνάμε την οργάνωση του φασιστικού παρακράτους σα ζωτικής σημασίας μηχανισμό για Καραμανλή και Παπανδρέου μετά τον εμφύλιο σε σύγκριση με τα πρόσφατα πογκρόμ σε μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας και τους λακέδες-ρουφιάνους τους με πολιτικά για τα ΄΄ζωηρά΄΄ κομμάτια της κοινωνίας.


Τοποθέτησαν ουδέτερο αφεντικό στη θέση του αποκαλούμενου ‘’ΓΑΠ’’ ώστε να μην προκαλείται άλλη οργή με την προδοσία στο ‘’σοσιαλιστικό’’ παρελθόν της οικογένειάς του, κι έτσι είναι ειλικρινής η τραπεζική βία με ένα Παπαδήμο. Δηλαδή μόνο και μόνο μ’ αυτή την ωμή απόφαση ενώπιων λαού, δημιουργείται μια διαστροφική καταπράυνση, η οποία όμως δε φαίνεται και ανεξήγητα ως τέτοια. Δεν είναι τόσο μόνο το σοσιαλιστικό παρελθόν της οικογένειας Παπανδρέου που οξύνει τις σημερινές αντιφάσεις όσο η χρόνια πελατειακή εξάρτηση των ψηφοφόρων του Πασόκ με το κόμμα το οποίο έχει ραγίσει τα βολέματα πόρτα πόρτα για το δημόσιο, τις μεταθέσεις, τις παράνομες άδειες κάθε λογής κλπ. . Με τον ‘’γέρο της δημοκρατίας’’ προδόθηκε ο αγώνας. Με τον ‘’ΓΑΠ’’, η εργοδοσία.



Ουσιαστικά, παρατηρώντας τις αντιδράσεις μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, δε βλέπουμε διαφορά αντίληψης για τη μορφή του εχθρού. Στον ιδιωτικό τομέα επιζητούν ένα καθάριο αφεντικό να μην απολύει και να μην εξευτελίζει τους μισθούς. Στο δημόσιο έχουν μπροστά τους το κράτος, στο οποίο όμως αντικατοπτρίζεται πάλι ένας κακός εργοδότης ο οποίος δε σηκώνει πια το τηλέφωνο για τα χατίρια του παλιού του πελάτη.

Καθεστωτική αριστερά, μοχλός εκτόνωσης..


Γυρνώντας ξανά πίσω, θεωρούμε πως ενώ οι κομματικοί μηχανισμοί της αριστεράς ασχολούνταν με τα γραφεία τους και με την κατάδοση ‘’προβοκατόρων’’, κάποιες ομάδες οργανώνονταν για ένα άλλο αγώνα που απαντούσε με τα ίδια μέσα που χτυπούσε το κράτος μιας κι αυτές δε δέχονταν να μονοπωλείται η κάθε λογής βία από κανένα. Η βάση των ιδεών τους δεν περνούσε από τη μηχανή άλεσης κανενός επαναστατικού ευαγγελίου που προωθούσε τη δια μέσου εξουσίας ‘’πάλη’’. Ούτε υπήρξαν ‘’φίλοι’’ του ντόπιου κεφαλαίου έναντι του ξένου όπως παρόμοια θα έλεγε και ο Στέργιος Κατσαρός για το σημερινό συμφέρον της εθνικής οικονομίας. (Η εξουδετέρωση της επίσημης χούντας με το πολυτεχνείο δεν ήταν μια απότομη έκρηξη. Ομάδες ατόμων μακριά από καθεστωτικά ‘’κομμουνιστικά’’ γραφεία, υλοποίησαν ιδέες που κόχλαζαν στους δρόμους από τη δεκαετία του 60’.Ένας σημαντικός δρόμος χαράχτηκε από τότε για την ένοπλη δράση.)


Η δουλειά της αριστεράς το 2011, είναι να λαμβάνει ξανά τη νομοταγή εξέλιξη της χρηματοπιστωτικής μηχανής με νέους όρους, στερεώνοντας τους νόμους και τους φασίστες του συστήματος. Παραθέτουμε απόσπασμα από το anarchypress:


<<Ήταν ανάγκη να υπάρξουν αρχικά κάποιες, φαινομενικά αντιθετικές δυνάμεις όπου στα πλαίσια της νομιμότητας θα εξέφραζαν τη δυσφορία του κόσμου. Διότι, η στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου δεν υλοποιείται από την συνεργασία των κομμάτων που συγκυβερνούν, (Ν.Δ, ΠΑ.ΣΟ.Κ, ΛΑ.Ο.Σ) αλλά και από τα υπόλοιπα που διατηρούν τους θεσμούς και εκφράζονται μέσ’ απ’ αυτούς. Το ΚΚΕ μαζί με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α ουσιαστικά αποτελούν αυτό που ονομάζεται αξιωματική αντιπολίτευση. Η διατήρηση της ομαλότητας είναι στήριξη των θεσμών της εξουσίας. Ο Φ. Κουβέλης πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ, αρχικώς εμφανίστηκε σαν αντίθετος προς την κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», όπως την ονομάζουν και τασσόταν υπέρ της εκλογικής διαδικασίας. Μετά, άρχισε τις προτροπές («σχολιασμό» το λέμε στη γλώσσα του «πολυκέρατου» δηλ. της πολιτικής) προς τον Σαμαρά να μην υπογράψει και τώρα σε συνέντευξή του στην εφημερίδα τα ΝΕΑ δηλώνει ότι το κόμμα του δεν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον Λουκά Παπαδήμο γιατί αυτή η κυβέρνηση «ήταν μια επιλογή στο πλαίσιο του συντηρητικού τόξου του πολιτικού συστήματος. Η συγκρότηση αυτού του τόξου απέκλεισε εκ των προτέρων τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και τούτο ανεξάρτητα από το τι θα έπρατταν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις». Αν, δηλαδή, δεν απέκλειε τις άλλες πολιτικές δυνάμεις πρώτος και καλύτερος θα έτρεχε ο «κος 1989». Παραμένει μάλιστα αμετανόητα σαφής: «έχω υπόψη μου βουλευτές και της Νέας Δημοκρατίας οι οποίοι, εάν εγκαταλείψουν βαρίδια και εξαρτήσεις, θα μπορούσαν να υπηρετήσουν μια χρήσιμη πολιτική για τον τόπο».


antiMATer

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ (αφίσα)

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΣ..

Όταν στη Λατινική Αμερική ή στα γκέτο των γαλλικών μητροπόλεων ή στο Λονδίνο αρπάξουν την πέτρα μερικά χιλιάρικα ανθρώπων τότε μιλάμε εδώ για κοινωνική επανάσταση, αυτονόητη διαταραχή της κοινωνικής ειρήνης και για ταξική επίθεση. Μπαρουτοκαπνισμένος αριστερίζον βούρκος ανά την Ελλάδα θαυμάζει το εξεγερσιακό παρελθόν της Αργεντινής φωνάζοντας για ελικόπτερα στα οποία δε θα ξέρουμε ΄΄ποιος θα πρωτομπεί΄΄, υποβαθμίζοντας την πυγμή εκείνων που πάλεψαν θυσιάζοντας ολοκληρωτικά τη βολή τους και φλερτάροντας με μια πολύ πιο άγρια καταστολή στο όνομα της συλλογικής συνείδησης. Το παράδειγμα της Αργεντινής, για όσους αναμασάνε τη μουρμούρα των αφεντικών και των ΜΜΕ ότι με τη βία ποτέ δε βγήκε τίποτα.


Στην Αργεντινή γίνονταν μαζικά καταλήψεις και συγκρούσεις στους δρόμους καθημερινά από γέρους μέχρι παιδιά και νοικοκυραίους. Όταν λοιπόν οι απεργίες ελέγχονται από το κράτος και τα συνδικαλιστικά τσιράκια του, η μόνη λύση είναι η κατάληψη η οποία ελέγχεται μόνο από ανοιχτές συνελεύσεις εργατών.


Για να τελειώνουμε με το ΄΄ντου στη Βουλή’’: Όποιος θέλει να μπει στη Βουλή, δε θα μπει με παρακάλια ούτε με γιαούρτια και αυγά. Εκτός αν θέλουμε να θέτουμε τα συνθήματα σε σενάρια διαστροφικής φαντασίας όπου παλιμπαιδίζουμε με την πείνα μας.


Οι κινητοποιήσεις συνεχίζουν να κινούνται νομότυπα στον ελλαδικό χώρο από τον περισσότερο κόσμο σαν σεβασμός στην εξουσία, στο σύνταγμα, στην ηθική της ελίτ, δεν θέλουμε να συνεχίσουμε τις υποθέσεις. Η ηθική της ευπρεπούς κινητοποίησης έχει πιάσει μιας και όποιος παρεκκλίνει από τη δράση που προτείνει το κράτος (βλέπε προώθηση αγανακτισμένων), εντάσσεται αυτόματα σε ακραίες ομάδες . Τσιτάτοι παθητικοί αγωνιστές μέχρι και πιο γενικά, μικροαστοί που κλαίνε τα υπάρχοντά τους, θεωρούν στόχο τη διαδήλωση και όχι μέσο. Διαδήλωση όμως, είναι μόνο η γνωστοποίηση της άρνησης..


Επανειλημμένες μαζικές πορείες δείχνουν μέχρι στιγμής πως δεν υπάρχει αντοχή στο βιασμό της εξουσίας. Όμως πρακτικά τι θα μπορούσε να πετύχει τόσος κόσμος συσπειρωμένος στο δρόμο? Ελεημοσύνη για ένα ανυστερόβουλο αφεντικό στην εξουσία? Ένα πιο προσεκτικό και λαϊκό λάτρη της δραχμής? Έναν αγωνιστή οικονομολόγο? Έναν αναζωπυρωτή της μεσαίας τάξης? Μπα. Εμείς δε θέλουμε.. Η κοινωνική επαγρύπνηση ευτυχώς από μια πλευρά έρχεται με τη συνεχή όξυνση της εκμετάλλευσης από τα αφεντικά (η οποία φαίνεται πως προχωράει καλά). Στην Ελλάδα αυτή η παρούσα επιβολή θα πρέπει να συνεχιστεί για πολύ ακόμα ώστε να μιλήσουμε για κοινωνικές αλλαγές και όχι για πολιτικές. Οι εποχές της αθλιότητας θέτουν τη ρεαλιστική συνειδητοποίηση του ρόλου ΟΛΩΝ απέναντι στ’ αφεντικά. Το γεγονός ότι ο καπιταλισμός έβαλε υπηκόους σε γραφεία αυτό τους έδωσε την ψευδαίσθηση πως δεν είναι εργάτες κάτι που επηρεάζει και τον τρόπο αντίστασής τους. Καιρός να το αντιληφθούν.


Λίγα λόγια για το ΠΑΜΕ και μετά παραθέτουμε το κείμενο της συσπείρωσης αναρχικών για τα γεγονότα:


Την 20η Οκτώβρη το ΠΑΜΕ πολύ απλά ήθελε να είναι παρόν και σύσσωμο μπροστά στο ΄΄λαό’’ όταν τα αφεντικά του θα καταψήφιζαν τα μέτρα. Απολιθωμένα μανιφέστα για την πλουτοκρατία διαβάζονταν συνεχώς από μεγάφωνα τοποθετημένα σε όλη την πλατεία με τέτοια ένταση που κανένα σύνθημα κανενός δε μπορούσε να ακουστεί. Καμιά περικύκλωση της Βουλής δε γινόταν για πολύ ώρα επομένως κανένα σχέδιό τους δεν καταστράφηκε.


Μία συγκυβέρνηση είναι πάντα στα σκαριά του ΚΚΕ όμως για να το πετύχει αυτή τη φορά έπρεπε να πουλήσει ως αντάλλαγμα στην εξουσία, την ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ της Βουλής. Γι’ αυτό λοιπόν και ήρθαν εξοπλισμένοι με κράνη και παλούκια. (Οι μπάτσοι ασφαλώς δεν ασχολήθηκαν με την αλλοίωση χαρακτηριστικών των παμιτών λόγω του κράνους).


Μια πλατεία χιλιάδων ανθρώπων πριν το καλοκαίρι εναντιωνόταν ομόφωνα σε κάθε τι που μύριζε ιδεολογία, κόμματα, παρατάξεις, συνδικαλισμό . Το έκανε φασιστικά, παραδειγματικά και χωρίς διακρίσεις. Είμαστε κάθετοι σ΄ αυτό τον ιδεολογικό φασισμό που επετεύχθη σε μεγάλο βαθμό με την μορφή καθεστώτος ιδιοκτησίας πλατειών, όμως το αντισταθμίζουμε με την άκρως αντίθετη εικόνα της πλατείας συντάγματος η οποία μέσα σε λίγους μήνες, σε μια μέρα, έγινε άκρως κομματική, βαμμένη με τη ζητιανιά της ‘’εργατικής εξουσίας’’. Η διαφωνία δηλαδή για την επιμονή των παμιτών να καπελώσουν την πλατεία, ήρθε από πολύ κόσμο και πέραν του αντιεξουσιαστικού μπλοκ μιας και το παρελθόν επιβολής του ακομμάτιστου και του άχρωμου είχε ζυμωθεί από χιλιάδες ανθρώπων-αγανακτισμένων-υπηκόων κλπ κλπ. Η ευκαιρία για στοχοποίηση του α/α χώρου σερβιρίστηκε στα αφεντικά και τους τηλεοπτικούς λακέδες τους αφού το μονοπώλιο της σύγκρουσης με τους φασίστες του ΠΑΜΕ έπεσε στο συγκεκριμένο χώρο που έτσι κι αλλιώς μ’ αυτόν τον τρόπο θα αντιστεκόταν . Η άρνηση λοιπόν της προκλητικής παρουσίας του ΠΑΜΕ δεν μετρήθηκε μόνο με τη μαζικότητα εκείνων που τους αντιστάθηκαν έμπρακτα σώμα με σώμα.



Είδαμε και τα συστημικά φυντάνια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έσπευσαν να κάνουν δηλώσεις για προβοκάτορες μετά το τέλος της απεργιακής όμως δε θα ξεχάσει κανείς τη ρουφιάνικη στάση τους να δεχθούν την προστασία των ΜΑΤ πλάι στους παρακρατικούς του ΠΑΜΕ στην πάνω πλευρά της πλατείας.

antiMATer






Στου κρεμασμένου το τσαρδί δεν μιλάνε για σκοινί


Μπορεί κάποιος να αισθανθεί ικανοποίηση όταν επιβεβαιώνεται στις προβλέψεις του, αρκεί αυτή η επιβεβαίωση να οδηγεί σε κάτι το καλό, σε κάτι το θετικό για την απελευθερωτική προοπτική. Δεν μπορεί να νοιώσει, όμως, ικανοποίηση όταν επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις του για κάτι το κακό, για κάτι το αρνητικό προς την απελευθερωτική προοπτική.

Δυστυχώς, τα όσα γράφονταν στην προκήρυξη της 18ης Οκτωβρίου σχετικά με το ρόλο του ΚΚΕ επιβεβαιώθηκαν πλήρως. Το ΚΚΕ έπαιξε το ρόλο τη μαξιλάρας που θα προστάτευε το κοινοβούλιο, μετά το φυλλορρόημα των «αγανακτισμένων». (βλέπε σχετικά)

Είχαμε πει αυτό που όλοι αναγνωρίζουν σαν αλήθεια. Ότι δηλαδή η μόνη δυνατότητα για να μην ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο θα ήταν η κατάληψη της βουλής από τους διαδηλωτές κατά την διάρκεια αυτής της 48ωρης κινητοποίησης, κάτι δηλαδή που βρισκόταν στα σκαριά κατά την ψήφιση του «μνημονίου» και το οποίο ανέκοψε η δολοφονία των τεσσάρων ανθρώπων στην Μαρφίν το Μάιο του 2010.

Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως αυτός ήταν αυτή τη στιγμή ο μοναδικός τρόπος για την αποτροπή της ψήφισης. Είχαμε μάλιστα περιγράψει με απλό τρόπο κάποιες υλοποιήσιμες δυνατότητες για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου ενδεχόμενου. Κι αποδείχτηκε για άλλη μια φορά πως τα κοινοβουλευτικά καθάρματα ψήφισαν και πάλι μονοκούκι, παρά την κοινωνική κατακραυγή. Που σημαίνει πως δεν παίρνουν από λόγια και πως μόνο μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να έχει άμεσα και χειροπιαστά αποτελέσματα, αλλά και μακροπρόθεσμα.



Στο χαρακτηρισμό μας για τους κοινοβουλευτικούς εντάσσονται και όσα κόμματα καταψήφισαν το νομοσχέδιο γιατί, πολύ απλά, με τη συμμετοχή τους στη διαδικασία, διαπραγματεύτηκαν τους όρους με τους οποίους θα συνεχιστεί η λεηλασία των ανθρώπων που βρίσκονται στον ελλαδικό χώρο. Το λέμε αυτό επειδή γνωρίζουν, και γνωρίζουμε πως, αν πραγματικά ήθελαν να μην προχωρήσουν τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα και τα πολυνομοσχέδια υπήρχαν τρόποι. Και αυτό αφορά όλο το συρφετό στον οποίο συγκαταλέγονται και τα κοινοβουλευτικά αποκόμματα του ΚΚΕ και της αριστεράς. Δεν θα αναφέρουμε τέτοιους τρόπους γιατί δεν είναι δική μας υπόθεση.

Σ’ όλο το διήμερο της 48ωρης απεργίας ο ρόλος του ΚΚΕ ήταν σαφής και αποτελεί την ….προέκταση της ιστορικής του πορείας.

Οι κρανοροπαλοφόροι της περιφρούρησης του ΚΚΕ στην κινητοποίηση της 19ης Οκτωβρίου (βλέπε σχετικά) έκαναν το τεστ για την επόμενη μέρα. Παρά τις αποδοκιμασίες των διαδηλωτών κατά την τετράωρη τους παραμονή-περιφρούρησης της Βουλής, τήρησαν τη στάση που έχουν τα ΜΑΤ όταν ακολουθούν κατά γράμμα τις διαταγές που τους δόθηκαν: «Στρατιωτάκια, ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα», όπως θα έλεγε και ο «θρυλικός» Πολύδωρας.

Όμως οι διαταγές για την 20η Οκτωβρίου ήταν διαφορετικές. Περιλάμβαναν κατάληψη όλου του χώρου μπροστά από τη βουλή, την Λεωφόρο Αμαλίας, την αρχή της Βασ. Σοφίας και την αρχή της Πανεπιστημίου μέχρι και την Βουκουρεστίου. Αποκλείστηκαν και εμποδίστηκαν, έτσι, τα μπλοκ των διαδηλωτών να προσεγγίσουν τον χώρο της Βουλής. Όχι για τέσσερις ώρες αλλά οριστικά και μέχρι το τέλος της ψηφοφορίας. Εδώ ο στόχος ήταν ξεκάθαρος. Ενώ οι «αγανακτισμένοι» στον προηγούμενο «αποκλεισμό» τους στόχευαν στην παρεμπόδιση των βουλευτών, αντίθετα το ΚΚΕ πλειοδότησε! Οι βουλευτές αφέθηκαν ελεύθεροι να μπαινοβγαίνουν στο γνωστό χώρο, που έχει χαρακτηριστεί και ως μπουρδέλο, οι αλυσίδες του ΚΚΕ είχαν μέτωπο προς τους διαδηλωτές κι όχι μόνο αυτό: οι περιφρουρητές του κοινοβουλίου ζητούσαν ταυτότητες σε όποιον ήθελε να μετακινηθεί στις γραμμές τους, ήταν ιδιαίτερα προκλητικοί ψάχνοντας ακόμη και τσάντες και δεν σήκωναν και πολλές κουβέντες από όσους έδειχναν τη δυσαρέσκειά τους στον αποκλεισμό δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών, που ήθελαν να προσεγγίσουν το Σύνταγμα.

Πως λοιπόν να μην εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια για το «Κώμα του λαού» ο Άδωνις Γεωργιάδης δηλώνοντας πως «τον εντυπωσίασε το ΚΚΕ που υπερασπίστηκε το κοινοβούλιο»!

Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις των ΜΑΤ αραχτές, στο πίσω μέρος της Βουλής, έπιναν το καφεδάκι τους περιμένοντας να έρθει η ώρα της δικής τους βάρδιας, ενώ άλλες αποδεσμευμένες δυνάμεις είχαν απλώσει τα δίχτυα τους στην ευρύτερη περιοχή.

Μια τέτοια στάση εκ μέρους του ΚΚΕ και των Υπηκόων του, του ΠΑΜΕ, ήταν αναμενόμενο να διεγείρει αντιδράσεις εκ μέρους διαδηλωτών. Το αποτέλεσμα ήταν τα λόγια να αντικατασταθούν με έργα και οι συγκρούσεις να πάρουν διαστάσεις.

Συγκεκριμένα, μετά τις 14:30 το μπλοκ του ΚΚΕ και των Υπηκόων του δέχεται επίθεση από ομάδες νεαρών διαδηλωτών.

Ακολουθεί επιδρομή των κρανοροπαλοφόρων του ΚΚΕ και γίνονται συμπλοκές σε όλο το μήκος της οδού Βασιλέως Γεωργίου, που βρίσκεται μπροστά από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Οι διαδηλωτές υποχωρούν και στη συνέχεια ανασυγκροτούνται και απωθούν τους κρανοροπαλοφόρους του ΚΚΕ, οι οποίοι σχηματίζουν λοξή αλυσίδα επί της λεωφόρου Αμαλίας προκειμένου να προστατέψουν την μικροφωνική τους εγκατάσταση και το χώρο του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη. Η άλλη αλυσίδα του ΚΚΕ σχηματίζεται στην αρχή της Πανεπιστημίου. Ο χώρος μπροστά από τη μεγάλη Βρετανία έχει καταληφθεί από διαδηλωτές σε όλο το μήκος μέχρι και τη Σταδίου, παρά την ρίψη δακρυγόνων από τα ΜΑΤ, που προσπάθησαν να τους ανακόψουν. Αυτά ισχύουν μέχρι τις 15:14 όπου εκδηλώνεται συνδυασμένη επίθεση από τους κρανοροπαλοφόρους του ΚΚΕ στην συμβολή των οδών Καραγιώργη Σερβίας και Σταδίου –έχοντας κινηθεί από την Πανεπιστημίου μέσω της οδού Βουκουρεστίου–, όπου χτυπούν αδιακρίτως τους διαδηλωτές ενώ κάνουν και χρήση κροτίδων (προφανώς δανεισμένες από τους φίλους τους των ΜΑΤ). Αμέσως μετά, τα ΜΑΤ πραγματοποιούν συνδυασμένη επίθεση κάνοντας χρήση δακρυγόνων και διαλύοντας τον κόσμο από κοινού με τους κρανοροπαλοφόρους του ΚΚΕ. Όποιος πέφτει στα χέρια των ΚΝΑΤ λυντσάρεται και παραδίνεται στους μπάτσους. Οι κρανοροπαλοφόροι επανέρχονται στις θέσεις τους, ενώ τα ΜΑΤ καταδιώκουν τους διαδηλωτές στη Σταδίου, κάνοντας ταυτόχρονα χρήση δακρυγόνων, μέχρι το ύψος της Κλαυθμώνος.

Είναι κάτι το πρωτοφανές αυτό που συνέβη εκ μέρους του ΚΚΕ; Όχι βέβαια. Τόσο η περιφρούρηση «ευαίσθητων» χώρων, όσο και η συνεργασία του με τους μπάτσους είναι μακρόχρονη και αδιατάρακτη.

Από το 1979 με τις «ταξιαρχίες Μαλάμη» όπου σε άψογη συνεργασία με τα ΜΑΤ τσάκισαν το μπλοκ των Αναρχοαυτόνομων κατά την πορεία του Πολυτεχνείου, το 1995 που μαζί με τη νεολαία του Πασοκ προσπάθησαν να κτυπήσουν τους αναρχικούς μέσα στο Πολυτεχνείο και εκδιώχθηκαν κακήν κακώς, το 1998 που περικύκλωσαν και ξυλοκόπησαν μπλοκ διαδηλωτών από 137 άτομα κατά την πορεία του Πολυτεχνείου και πάλι και στη συνέχεια τους παρέδωσαν στα ΜΑΤ, στις μαθητικές πορείες του 1999 όπου σε αγαστή και πάλι συνεργασία με τα ΜΑΤ ξυλοκοπούσαν μαθητές και αναρχικούς διαδηλωτές και πάλι με τις πλάτες των ΜΑΤ, για να θυμηθούμε μερικά «περιστατικά».

Και μια και μιλά το ΚΚΕ για οργανωμένο σχέδιο. Πράγματι υπήρξε σχέδιο. Μόνο που το είχε επεξεργαστεί στις σκοτεινές στοές των κομματικών του γραφείων. Επειδή δεν είναι τυχαίο πως παρόμοια προκλητική ή επιθετική στάση εφάρμοσε το ΚΚΕ στα Γιάννενα και το Ρέθυμνο.

Δεν έχουμε σκοπό να υπερασπιστούμε ή να καταδικάσουμε πρακτικές. Οι ευθύνες αφορούν αυτούς που τις επιμερίζονται ή τις αναλαμβάνουν στο βαθμό που το επιθυμούν.

Υπερασπιζόμαστε την αναρχία και τις αναρχικές απόψεις και πρακτικές και δεν θα τις αφήσουμε βορά στις κάθε είδους κρατικοδίαιτες κομματικές συντεχνίες που προσπαθούν να συνδέσουν το φασισμό με τους αναρχικούς.

Και επειδή στο σπίτι του κρεμασμένου ποτέ δεν μιλούν για σκοινί, το ΚΚΕ ξέρει πολύ καλά από φασισμό, αφού αποτελεί μια πολύ καλά οργανωμένη συντεχνία, είναι μια βάρβαρη συνομωσία μιας κλίκας εξουσιαστών απέναντι στα υπόλοιπα μέλη του που τα οδηγεί σαν πρόβατα στη σφαγή. Μια κλίκα που ενώ κάνει τις πιο αποτρόπαιες πράξεις, στη συνέχεια προσπαθεί να παρουσιαστεί σαν θύμα και να εκμεταλλευτεί το θάνατο ανθρώπων, όπως στην περίπτωση του άτυχου ανθρώπου που πέθανε από παθολογικές αιτίες κι όχι από τις πέτρες διαδηλωτών, όπως θα ήθελαν. Είναι λυπηρό που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν και ακολουθούν κόμματα και εξουσιαστικές ιδεολογίες γενικά, αλλά και το ΚΚΕ ιδιαίτερα.

Είναι φανερό πως με την ανάληψη της περιφρούρησης του κοινοβουλίου το ΚΚΕ ήξερε πολύ καλά πως θα γινόταν στόχος από ομάδες διαδηλωτών. Και το επεδίωξε. Αποσκοπώντας μ’ αυτό τον τρόπο πολλαπλό όφελος. Αφ’ ενός να αποκομίσει τα ωφελήματα που θα του παρασχεθούν βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα από το κράτος για τις υπηρεσίες του (όπως η συγκυβέρνηση του 1989 ή κάποιες βουλευτικές έδρες όπως αυτές μετά το τσάκισμα των αγροτικών κινητοποιήσεων με την «επιχείρηση Βουλκανιζατέρ») και αφ’ ετέρου να εμφανίσει αγωνιστικό και επαναστατικό προσωπείο για τους αφελείς. Παράλληλα, να το παίξει κατατρεγμένο επειδή, τάχα, υπερασπίζεται τα λαϊκά συμφέροντα και πλήττεται από τους κάποιους «παρακρατικούς», προβοκάτορες και «αναρχοφασίστες» (κατά το «αριστεροχουντικοί» του Καραμανλή του Πρεσβύτερου), να έρθει στην επικαιρότητα και να συσπειρώσει γύρω από κάποιο εχθρό (τους «κουκουλοφόρους», για παράδειγμα) όσους ήδη μέσα στην απογοήτευση που τους κατατρέχει αρχίζουν να σκέφτονται την απομάκρυνσή τους από το στέγαστρο του ΠΑΜΕ. Κουτοπόνηρη Κούτβικη τακτική των απόγονων ενός ελεεινού χαρακτήρα, όπως ο Ζαχαριάδης, τον οποίο «αποκατέστησαν» για να περιμαζέψουν τα υπολείμματα του σταλινισμού (δύσκολοι καιροί για το μαντρί!).

Όσο για το ποιοι συνεργάζονται με το κράτος και το στηρίζουν δεν χωρά καμία αμφιβολία. Το ΚΚΕ και όχι οι αναρχικοί έχουν μέλη τους στα σώματα ασφαλείας, το στρατό, τα ΜΑΤ, τους δικαστές και τους εισαγγελείς.

Το ΚΚΕ σαν γνήσιος συνεχιστής των πλέον αποτρόπαιων στιγμών της ιστορίας, καυχιέται για τον Στάλιν που υπέγραφε συμφωνίες με τον Χίτλερ. Ο γραμματέας του ΚΚΕ Ζαχαριάδης ήταν που καλούσε το λαό να πολεμήσει στο πλευρό του Μεταξά κι όχι οι αναρχικοί, ο Γραμματέας του ΚΚΕ που πρόσφατα αποκαταστάθηκε ήταν που γύρισε καμαρωτός από το Νταχάου, όπου άλλοι είχαν αφήσει τα κόκκαλά τους. Το ΚΚΕ είναι ο κεφαλαιούχος που τάχα πολεμά το κεφάλαιο κι όχι οι αναρχικοί.

Συνεπώς, τόσο οργανωτικά όσο και ιδεολογικοπολιτικά ο τίτλος του φασίστα σαν πρώτο ή σαν δεύτερο συνθετικό ανήκει σ’ αυτούς που επάξια τον κατέκτησαν και τον συντηρούν: Στους ιθύνοντες του ΚΚΕ και σ’ όσους για λόγους ποταπών συμφερόντων το αποδέχονται και το ακολουθούν.



Αθήνα 20 Οκτωβρίου 2011

Συσπείρωση Αναρχικών

ΚΚΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΙ..

Παρασκευή 23 Απρίλη 1999

"ΟΧΙ στον πόλεμο από τη Σητεία
Ενα βροντερό ΟΧΙ στο βρώμικο πόλεμο και στους ιμπεριαλιστές που δήθεν προστατεύουν την ειρήνη, έρχεται αυτή τη φορά από τη Σητεία. Εκατοντάδες κάτοικοι έδωσαν το "παρών" στη δεύτερη κατά σειρά μεγάλη συγκέντρωση και αντιπολεμική συναυλία, που διοργάνωσε η Συντονιστική Επιτροπή για την Ειρήνη στα Βαλκάνια.

Στην κεντρική πλατεία της Σητείας μαζεύτηκαν οι κάτοικοι της περιοχής και καταδίκασαν τις ενέργειες του ΝΑΤΟ, που πυροδοτούν την ειρήνη, δείχνοντας έτσι ότι έχουν καταλάβει ότι ο πόλεμος δεν είναι μακριά. Αντίθετα είναι πολύ κοντά, δίπλα μας. "ΟΧΙ στον πόλεμο. ΟΧΙ στα Αμερικανονατοϊκά γεράκια", "ΝΑΙ στην ειρήνη. ΝΑΙ στη φιλία των λαών", βροντοφώναξαν οι κάτοικοι του νομού και υποσχέθηκαν ότι "κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος, παρά μόνο αυτός που δε γίνεται".

Στη συναυλία παραβρέθηκαν και χαιρέτισαν εκπρόσωποι όλων των πολιτικών κομμάτων - εκτός από τη ΝΔ। Αν και καλεσμένοι έλαμψαν διά της απουσίας τους οι δήμαρχοι Σητείας και Λεύκης, σε αντίθεση με τους δημάρχους Ιτάνου και Μακρύ Γυαλού που έδωσαν το "παρών" στη συναυλία. Εκ μέρους της ΚΟ Σητείας του ΚΚΕ μίλησε ο Δημ. Οικονόμου και εκ μέρους της ΚΟΒ Σητείας της ΚΝΕ ο Μ. Αγγελάκης. Από τη Συντονιστική Επιτροπή Ειρήνης χαιρέτισε ο Γ. Καλιαμπέτσος, αλλά και ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Μ. Χατζηνάκης, εκπρόσωποι των Τοπικών Οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ, του ΔΗΚΚΙ και άλλοι εκπρόσωποι μαζικών φορέων της περιοχής. "

Πηγή: http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3769501&publDate=


1999 , Μιλόσεβιτς και ΗΠΑ μαζί. 2011 , Καντάφι και ΗΠΑ ξανά τα ίδια. Το ΚΚΕ ύπνο βαθύ…
Δεδομένη η απουσία Πανευρωπαϊκής αλληλεγγύης στους εξεγερμένους της υπόλοιπης Σαουδικής Αραβίας από πλευράς αριστεράς έως τώρα. Μέχρι την ξαφνική επιλεκτική αλληλεγγύη του ΚΚΕ για τους εξεγερμένους της Λιβύης.. Aρκεί oι δικτάτορές τους να εχθρεύονται το ΝΑΤΟ, έστω και εικονικά.

Οι Αμερικάνοι είναι η φωλιά του καπιταλισμού όπως λέει το σταλινικό ευαγγέλειο. Το ΚΚΕ προτάσσει θωράκιση των σχέσεων ιδιοκτησίας του κράτους του Καντάφι λοιπόν, εναντίον μιας ίδιας μορφής προλεταριακής απορρόφησης αλλά μεγαλύτερου βεληνεκούς, εκείνης των ΗΠΑ.

Ο Καντάφι είναι εσωτερικός εχθρός των Λιβύων προλετάριων, άρα του παγκόσμιου προλεταριάτου.

antiMATer

Η ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ Πολυτεχνείο 1973: Κείμενο του συντρόφου Χρήστου Κωνσταντινίδη, στο Πεζοδρόμιο 7, εκδόσεις Διεθνή Βιβλιοθήκη